Memoriam

In Memoriam "FLEUR"
(Veronique Daisy's Collie Camora)

Geboren/Born: 05-04-1995

Overleden/Deceased: 23-11-2007

Fleur

Ik weet nog wel dat ik voor het eerst bij je kwam kijken je was  zo’n klein hummeltje. Na een paar weken mocht je mee naar huis, daar was Vera ook die moest helemaal niks van je hebben, toen je wat ouder werd en Vera wist wat ze aan jou had zijn jullie dikke maatjes geworden en ook onafscheidelijk van elkaar. Nadat Vera was overleden was je je steun en toeverlaat kwijt en was je helemaal niet meer vrolijk en kon niemand je opvrolijken, dat heeft lang geduurd voor je weer je zelf was. Je vond het heerlijk om buiten te zijn, op je vaste plekje in de tuin of gewoon lekker wandelen we hebben heel wat kilometers gemaakt. Van de bal was je helemaal gek maar als je vond dat de bal te ver weg gegooid was ging je hem niet halen. De gehoorzaamheidscursus vond je leuk behalve als je lang moest wachten dan begon je je te vervelen, buiten dat heb je alle diploma’s met glans gehaald, ik was dan super trots op je hoe je het allemaal deed, het is niet altijd makkelijk om een vrouwtje in een rolstoel te hebben. Toen Cedric in je leven kwam konden jullie samen lekker ravotten, hierbij kon je je dan helemaal in uitleven, dat vond je heerlijk! Nadat ook hij er niet meer was keerde je een beetje in jezelf gelukkig niet zo erg als bij Vera ook kon je het goed vinden met Manchu ook met hem kon je lekker ravotten. Nadat de jaren verstreken kreeg je wat last van de ouderdom, het wandelen ging niet meer, als we een lange wandeling gingen maken kon je soms niet meer verder, dan moest je van ons op de scooter komen zitten maar je was dan vreselijk eigenwijs en wilde zelf lopen maar soms heel soms was je niet eigenwijs en kwam je op de scooter zitten. Uiteindelijk vond je dat dan wel prettig.
 
Meisje ik heb al die jaren vreselijk van je genoten lieverd het ga je goed ik zal je nooit vergeten.
Dikke knuffel
Elvera
 
Fleur

I can remember seeing you the first time, you was so an small dog. Vera came into your live, when i take you with me. At first Vera don't like you, but when you get older, Vera and you became good friends. You liked to be outside, on your spot in the garden, or just walking. We have walked many miles. After the years gone by, walking get worse. You loved the ball, but when the ball was too far away you don't get it. You got many obedience certificate's and I was very proud. It is not easy to have a handicapt handler.

Girly I enjoyed you many years and I will never forget you.

Big Hug.

Elvera
 
Fleur.

Eigenwijs zoals je was hebben we je moeten in laten slapen op mijn verjaardag. Voor mij was het een grote klap om je binnen een week kwijt te raken. Eerst was je mijn oude vertrouwde vriendin, na de tia kon je niks meer en heeft het vrouwtje een hele zware, maar moedige beslissing genomen. Toen ik je leerde kennen was je een pittige teef die het kaas niet van haar brood liet eten, dit leidde in het begin nog wel eens tot conflicten tussen jou en mij. Je wist precies wat het vrouwtje kon en niet kon. Bij mij wist je dat niet en werd je gecorrigeerd voor dingen die ik niet prettig vond.Toen je dat éénmaal doorhad hebben we een zeer goede band opgebouwd. Naarmate je ouder werd ging alles niet zo snel meer, maar zelfs op 12 jarige leeftijd speelde je nog met Manchu. Ik heb heel veel positieve herrinneringen aan je overgehouden. Juist door jou en Cedric heb ik het vrouwtje leren kennen, daar ben ik je heel dankbaar voor.

Fleur, ik ben blij dat je nu bij je oude maatjes bent.

Het baasje.
 
Fleur.

At November 23th 2007 we had to put you to sleep, It was on my birthday. You was my old trustfull friend,I have a lot of pretty memories about you. Playing with Manchu, watching over the younger dogs and watching over Elvera.
You loved walking and swimming, but the last year you were going not so fast anymore.

Fleur, I am glad knowing you are with your old mates now.

Your boss.

In Memoriam
"CEDRIC"

Geboren/Born: 01-08-1994

Overleden/Deceased: 23-02-2005 Cedric.

10 jaar geleden ben je bij mij gekomen. Ik maakte een moeilijke tijd door, maar mede door jou heb ik me daar doorheen geslagen.
Je was m’n maatje, mijn beer. Veel wandelen was een genot voor jou, als je konijnen zag dan ging je daar achteraan.Één keer ben
je zelfs achter een ree aangegaan. Jij was gek op Vera en Fleur, om mij duidelijk te maken dat hun bazin top is, heb je tegen haar
scooter gepiest. Daardoor leerde Elvera en ik elkaar beter kennen. Nu ruim 7 jaar later zijn Elvera en ik getrouwd.

Het laatste jaar ging je telkens moeilijker lopen en kon je niet meer rennen, wandelen ging ook telkens moeilijker. De pijn was te
groot en ik moest een beslissing nemen. Kerel alleen op deze manier kon ik je pijn wegnemen.

Je maat.

Cedric.

10 years ago you came in my live. I experienced a difficult time, but by you I put me true. Your were my buddy, my bear. You
enjoyed to walk, when you saw a rabbit then you hounted it. One time you even hounted a deer.You loved Vera Fleur and Elvera.
7 Years later Elvera and I are married.

Last year walking get worse. Your pain was to big, I had to made a decision. Boy only by this way I could take your pain away.

Your buddy.

In Memoriam "VERA"
(Betty Boo Bassethounds Alvera)  
Vera.

Geboren/born: 04-03-1992

Overleden/Deceased: 20-11-2002

Op 20 november 2002 hebben we je in moeten laten slapen. De tumor in je maag was zo agressief dat het in een week afgelopen was.

Door jou en Fleur heb ik mijn vrouw leren kennen. Je kwam bij haar toen je 4 maanden was. 3 Jaar later kwam Fleur. Ik kwam 3 jaar geleden bij je wonen en heb je leren kennen als een zeer eigenwijze opdonder. Dit is Basset eigen, maar ik moest er aan wennen. Je hield niet van mannen en dat liet je blijken. Langzaamaan groeide verdraagzaamheid naar waardering en liefde. Ik zal het struikelen over je oren, het niet mee naar buiten willen om 6 uur ’s morgens nooit vergeten. Je droopey ogen, je ogenschijnlijke domheid, je eigenwijsheid en je onvoorwaardelijke liefde voor het vrouwtje.

Muts ik zal je altijd missen.

Het baasje.

Vera.

At November 20th we had to put you to sleep. The tumor in your stomach was so agressive that it was finished within a week.

Because of you and Fleur I got to know my wife. You came to her when you were 4 months old. 3 Years later Fleur came along. I came to live with you 3 years ago and got to know you as a very pert litte thing. This is typical Basset behaviour, but I had to get used to it. You did not like men and you showed that. But gradually your tolerance changed into appreciation and love. I will never forget the tripping over your ears and refusing to go outside at 6 AM in the morning. Your droopy eyes, your appareant stupidity, your pertness and your unconditional love for your lady.

“Muts” I will always miss you.

Your boss.
 
Vera was 4 maanden toen ik haar kreeg, zij was voor mij mijn eerste hond. Vera was lekker eigenwijs, deed precies waar ze zelf zin in had. Vera vond het lekker om buiten te zijn zeker als de zon scheen want dan lag ze op haar rug in de zon te bakken.

Vera was overal waar ik was, ze mocht ook overal mee naar toe, op visite en boodschappen doen, maar dan moest ze buiten wachten en dat was niet leuk. Dus zette ze de boel op stelten zoals een basset dat betaamt. Ze heeft het een keer zo bont gemaakt dat de stadswacht er bij kwam om haar te troosten en andere mensen waren op zoek naar mij. Ik schaamde me dood Sindsdien is ze ook nooit meer mee geweest.

Wandelen in het bos vond ze leuk, maar soms moesten we haar optillen. Ze had gewoon geen zin meer om te wandelen en verzette dan ook geen poot meer. Al met al was ze zeer eigengereid, aanhankelijk maar voornamelijk heel lief.
 
Vera was 4 months when I got her, she was my first dog. Vera was a pert little girl, she did exactly as she pleased. Vera enjoyed being outside, especially when the sun was shining so she could feel the warmth while lying on her back.

Vera was everywhere I was, she was also allowed to go anywhere I went, paying visits and shopping, but she had to wait outside and she did not like that. She pulled off a performance like a basset is supposed to do. Once she made such a big scene that the town guards came along to comfort her and other people started searching for me. I was very embarrased. Ever since than she never came along with me.

She liked walking in the woods but sometimes we had to carry her. She just did not feel like walking anymore and refused to move her legs. Altogether she was very headstrong, dependent but basically very sweet.

In Memoriam

"ELVIS"

(Elvis Debby v.h. Loosdrechthof)

Geboren/Born: 23-03-1983

 
Overleden/Deceased: 22-11-1991

Ik was 21 toen ik op mezelf ging wonen. Vrienden van mij wisten dat ik een hond zocht. Na 2 weken kwamen ze naar me toe, Je kan een bouvier van 1 jaar oud halen bij die en die familie. Ze hebben geen tijd om die Bouvier te houden (nou ja u kent dat soort verhalen wel). Ik heb gebeld en dezelfde avond had ik een bouvier in huis. Op zijn stamboom stond Elvis Debby van het Loosdrechthof en zijn roepnaam was Elvis. Ik vond het een aparte naam en heb dat zo gelaten. Na wat onderzoek bleek dat ik de 5e eigenaar van Elvis was. Het was mijn eerste hond, en toen bleek hij ook nog contactstoornissen te hebben. Ik had hem 2 dagen toen mocht hij voor het eerst mee met de auto. Ik mocht nog wel instappen, maar mijn moeder niet. Dus hond aan de riem eruit getrokken en naar mijn huis gebracht. Daarna ging hij telkens een dominantheidsgevecht met mij aan. Voor me zitten, tanden bloot en drijgen. Zijn aggressieve gedrag zorgde ervoor dat ik me toch wat onzeker ging voelen. Ik wou hem op gezondheid laten onderzoeken en kwam bij dierenarts Lieben in Utrecht terecht. Hij was toevallig specialist op bouviergebied. Na het verhaal verteld te hebben raadde die me 2 dingen aan. Ga op gehoorzaamheidscursus en als Elvis weer dreigend deed, moest ik hem aanvallen. (Niet slaan) maar op zijn honds. Als het probleem over 3 maanden niet over was, of minder was geworden mocht ik hem in laten slapen.

Ik had geluk KV Nieuwegein was net opgericht en de cursus begon 2 dagen later. Als Elvis stond te dreigen (met zijn 40 kilo) ging ik in de aanval. Ik moest sneller zijn dan hem, gooide Elvis op zijn rug en kneep zijn keel dicht tot zijn ogen eruitpuilde. Zijn aggressieve gedrag werd minder, ik vocht nog maar ééns in de 3 maanden met hem en later was het niet meer nodig. hé hé ik was de baas. Al met al heeft dat 2 jaar geduurt. Elvis bleek juist ontzettend zuiver te zijn. Hij heeft onbevangenheids testen gedaan, daar kwamen pakwerkers dreigend op hem af hij greep ze niet, maar ging gewoon voor ze zitten en liet de tanden zien.

Als we bij kennissen op visite gingen, ging Elvis steevast voor de deur van de kinderkamer zitten en liet alleen de ouders erin, zelfs ik en mijn vrouw mochten dat niet. Dat gebeurde dan ook toen mijn eerste dochter werd geboren, alleen mijn vrouw en ik mochten naar binnen. Op een bepaald moment werd ik bedreigd door 2 personen. Elvis zette er één tegen de muur aan en zelf kon ik me verdedigen tegen de andere.

Oké hij heeft een keer de postbode tegen de muur gezet, dus toen kwam er een brievenbus aan het hek. Oké hij sloopte mijn auto van binnen als hij erin zat en er liep een hond dicht langs de auto. Oké niemand moest zijn hand door het raam van de auto steken, want gegarandeerd de hand lag open. Nee Elvis wat niet van het makkelijkste soort, maar de genegenheid warmte en liefde die hij onvoorwaardelijk aan mij gaf maakte alles goed.

Elvis zelfs 12 jaar later zit je nog in mijn gedachten.
 
At my 21st I started living on my own. Friends of me knew I was looking for a dog. After 2 weeks they came to me. You can pick up a bouvier of 1-year-old there and there. They did not have time to look after the bouvier (well I assume you know those kind of stories). I called and that same night I had a bouvier in my house. On his family tree it said “Elvis Debby v.h. Loosdrechthof” and his Christian name was Elvis. I thought it was a special name and I kept it. After some research I found out I was the 5th owner of Elvis. He was my first dog and he turned out to suffer from a contact disorder. After having him for 2 days he travelled by car for the first time. I was allowed to get in but my mother wasn’t. So I took his belt, pulled him out and brought him to my home. After that he continuously wanted to start a fight over dominancy. He sat in front of me, showed his teeth and started to threat me. His agressive behaviour made me feel insecure. I wanted to check his health and visited a vet named “Lieben” in Utrecht. He turned out to be a specialist of bouviers. After telling him the story he advised me 2 things. Try a obedience course and if Elvis started threatening again, attack him (not hitting) but like a dog. If the problem had not dissapeared within 3 months or became less, I could put him asleep.

I was lucky because KV Nieuwegein had just been founded and the course started 2 days later. When Elvis started threatening me (with his 40 kg) I attacked. I had to be faster than him, threw him on his back and squeezed his throat until his eyes started to bulge out. His agressive behaviour became less, I fought once every 3 months with him and later on it was not necessary anymore. I finally was the boss. All in all it took 2 years. Elvis turned out to be very pure. He did some unrestrained tests and men in protective clothes approached him in a threatening way but he did not grab them, sat in front of them and showed them his teeth.

When we visited friends, Elvis always sat in front of the door of the childrens’room and only allowed the parents to come in, even me and my wife were not allowed. It also happened when my first daughter was born and only me and my wife could enter the room. At a certain time I was threatened by 2 people. Elvis put one of them against the wall and I defended myself against the other one.

OK he once put the mailman against the wall, so therefore we placed a mailbox on the fence. OK he demolished the interior of my car when he was inside and there was a dog outside the car at the same time. OK nobody should put his hand through the window of the car because guaranteed the hand was ripped open. No, Elvis was not of the easy kind but the affection, warmth and love that he gave to me unconditionally made everything alright.

Elvis, even after 12 years you still remain in my thoughts.

Translated by Doreen Kapaan